Een uitnodiging om bewust te worden

12 mei 2021 Steenwijk, Nederland

 


Voor veel mensen zorgt de huidige situatie in de wereld voor veel stress en onrust. Ik zou je graag willen vertellen dat je (bewust of onbewust) onderdompelen in op angst gebaseerde retoriek niet gezond is en ziekte en conflict zich zo juist manifesteert. Hier schrijf ik later wellicht nog een stukje over.  

 

In plaats van je mee te laten slepen door te kijken of te luisteren naar hoe erg het allemaal is, zou ik je willen uitdagen om tot een dieper begrip te komen. Dit begint met te begrijpen dat er een diepere, spirituele reden zit achter de huidige situatie; de mogelijkheid om ons meer bewust te worden.

 

Ik geloof dat er op spiritueel gebied een onderscheid is tussen de bewuste en onbewuste mens, of de wakkere versus niet-wakkere mens. Hiermee bedoel ik niet het verschil tussen mensen die voor- of tegen de maatregelen zijn. Of mensen die zich bewust zijn van wat er achter de schermen speelt en mensen die dit niet (willen) weten. Dit onderscheid gaat verder dan dat.

 

De identificatie met het ego

Velen van ons zijn geconditioneerd te geloven dat we ons ego/onze persona zijn. Het ego is een door de geest bedacht gevoel van eigenwaarde. Een door de geest bedachte identiteit. Deze bestaat uit bepaalde gedachten en overtuigingen waarmee jij je identificeert. Het ego houdt van vergelijken: dit is goed en dat is slecht. In essentie komt het ego voort uit de illusie van afgescheidenheid, niet alleen met anderen, maar vooral met jezelf. Het ego is echter nooit verzadigt, het meer is nooit vol; er is altijd meer en het kan altijd beter. Wanneer je jezelf identificeert met het ego laat je je gevoel van eigenwaarde afhangen van iets dat je niet bent.

 

Wanneer een persoon zich identificeert met zijn ego, kan het een ander nooit tegemoetkomen. Deze persoon ziet je door het beeld dat hun ego voor je heeft gecreëerd. Ze leggen een identiteit op aan de ander, een fictief beeld. Ze kunnen niet op een dieper niveau verbinding maken met anderen en met zichzelf. Ze zien een ander niet voor wie hij of zij in essentie is. Ze krijgen slechts de constructies van hun ego weerspiegeld. Dit zorgt er ook voor dat ze zich inferieur (ik voel mij minder waard) of superieur (ik voel mij beter dan anderen) kunnen voelen. Door deze identificatie is er altijd een afgescheidenheid. Kwaliteiten die je echt mens maken, zoals empathie, compassie en liefde, kunnen er niet zijn (of slechts tijdelijk) wanneer men gevangen zit in het ego.

 

Mensen die zich niet bewust zijn van hun identificatie met het ego, kunnen hun hele leven ervaren vanuit de perceptie dat ze hun gedachten en gevoelens zijn. Ze voelen zich enkel geslaagd wanneer ze een leven hebben gehad dat aan de eisen van hun ego voldoet. Ze kunnen kritiek hebben op mensen die op een andere manier in het leven staan en begrijpen niet waarom mensen bepaalde keuzes maken. Ze kunnen zich zelfs ‘wakker’ of ‘verlicht’ noemen vanuit hun ego. Of vanuit hun ego beweren dat ze geen ego hebben om zich zo beter te voelen.

 

De illusie van afgescheidenheid die het ego creëert zorgt ervoor dat deze mensen enkel voldoening halen uit de wereld buiten hen. Ze hebben het idee dat ze zich alleen verbonden kunnen voelen wanneer ze hun ego tevreden stellen. Deze mensen voelen zich op geen enkele manier ondersteund en kunnen het gevoel hebben helemaal alleen te zijn, alles zelf te moeten doen en ze kunnen zich erg onbegrepen voelen.

 

Wakker worden voor de constructies van het ego

Wakker of bewust worden betekent (h)erkennen dat de gedachten en emoties die door je heen gaan niet zijn wie je bent. Jij bent niet dat wat je denkt of voelt. Wanneer je een stap terug doet en observeert wat er gebeurt, kun je zien dat er ook een deel van jezelf is dat gewoon ‘is’. Dit deel van jezelf kan al je gedachten en gevoelens observeren. Op het moment dat je dit doet ontstaat er bewustzijn. Je beseft dan dat er een bewustzijn in je zit dat niet denkt, maar gewoon is. Dit is wat je ook de ziel of hoger zelf zou kunnen noemen.

 

Oefening: Een makkelijke oefening om dit te verkennen is door stil te staan bij de ruimte tussen twee gedachten. Je zult merken dat de stilte tussen gedachten het deel van jezelf is dat observeert. ‘iets’ observeert je gedachten en gevoelens die voortkomen uit het ego. Dit observerende deel van jezelf is er altijd en zal er altijd zijn.

 

De vragen die dan kunnen komen zijn: hoe ga ik om met de buitenwereld? Ik moet toch weten wat goed is en wat niet goed is? Wat ik leuk vind en wat niet? Er lijden zoveel mensen, daar moeten we toch wat tegen doen? En als ik geen ego heb, heb ik toch ook nooit een gevoel van voldoening en plezier? We zijn hier toch als mens om het mens-zijn te ervaren met alle emoties die erbij horen?

 

Het hele ding is dat wanneer je je niet meer identificeert met het ego, je plezier, vreugde en liefde niet meer afhankelijk zijn van de dingen die buiten je gebeuren. Dit betekent niet dat je geen actie meer onderneemt of dat je je moet gaan afzonderen in een hutje op de hei omdat de rest van de mensheid nog niet zo ver is. Het gaat erom dat je leert handelen vanuit bewust-zijn. Je beseft dat je een ego en een lichaam hebt en dat je ze kan observeren. Je leert bijvoorbeeld door ervaringen wat bijdraagt aan een gezond en fit lichaam en wat voor harmonie en welzijn in de wereld zorgt en wat niet. Je kan in die zin nog steeds dingen willen ervaren en ze heel bewust kiezen en opzoeken, maar dit doe je niet vanuit het ego om iets te bereiken. Het voornaamste dat ertoe doet is dat je de wereld gaat benaderen als een spirituele oefening. Het gaat hierbij niet om de situatie waar je op het moment mee moet dealen, maar om je staat van bewustzijn op elk gegeven moment.

 

Lijden als motivatie voor groei

Om terug te komen op de huidige situatie; ik denk dus dat wat er nu gebeurt een uitnodiging is om de verantwoording niet in de buitenwereld te zoeken maar in onszelf. Wij hebben de mogelijkheid om te kiezen en te leren en te groeien van deze situatie.

 

Aan de ene kant kan je ervoor kiezen om juist dieper in het ego te schieten. Om dieper in een reactieve modus te raken die zorgt voor conflict in jezelf en met anderen. Dit maakt in eerste instantie alleen maar meer stuk. Pas als er bijna niets meer over is kan het zo zijn dat je besluit dat je zo niet meer kan en wil leven, waardoor je bereid bent verandering te accepteren. Iets wat ik in mijn eigen leven zo heb ervaren. Dit is echter niet altijd het geval. Sommige mensen zijn bereid te sterven met de door hun ego opgelegde overtuigingen.

 

Aan de andere kant kan je ervoor kiezen om deze periode te gebruiken om je meer bewust te worden van eventuele ego-patronen en deze te ontstijgen. Want als we een betere wereld willen creëren, is het in de eerste plaats nodig dat we niet meer leven vanuit de illusie van afgescheidenheid, maar onszelf en elkaar weer écht leren zien. Ik geloof dat vanuit de verbinding die dan ontstaat, we als mensheid tot prachtige en zelfs goddelijke dingen in staat zijn.

 

 * Dit artikel schreef ik naar aanleiding van een interview van Russel Brand en Eckhart Tolle welke ik laatst heb gezien. Omdat ik mij hier erg geïnspireerd door voelde, besloot ik de boodschap in mijn eigen woorden op mijn blog te plaatsen.

Een reactie posten